Venres, 25 Novembro 2022 21:37

19 de novembro
Despois das conferencias impartidas por Ramón Vila Anca, que falou dos Museos de Quiroga, e a de Iván Álvarez Merayo, que tratou o tema “A minería aurífera romana na comarca do Courel”, visitamos os centros de interpretación do Xeoparque Mundial UNESCO Montañas do Courel, situados en Quiroga e San Clodio.
Comezamos a visita guiada no Museo Xeolóxico Municipal de Quiroga seguindo as explicacións de Ramón Vila, comezando coa formación xeolóxica de Galicia, especialmente co sinclinal de Campodola – Leixazós, na Serra do Courel e as rochas que se atopan no xeoparque, ígneas, metamórficas e sedimentarias, das que se mostran unha interesante colección así como dos minerais máis representativos e escasos que foron explotados desde a chegada dos romanos á zona. Seguimos na sala onde se fala da historia paleontolóxica de Galicia, con mostras do rexistro fósil do Xeoparque, composto pola fauna Paleozoica e a do Cuaternario. Os cambios climáticos e os glaciares explícanse noutra das salas, coa exhibición dun penedo errático arrastrado pola lingua dun glaciar, a estalagmita da Cova da Arcoia que comezou a formarse hai 550.000 anos. As primeiras ocupación humanas do territorio explícanse cunha reprodución de Elba, a pastora coxa que andaba polas montañas do Courel hai 9.500 anos, rematando nunha sala dedicada á minería antiga e recente.

Mércores, 09 Novembro 2022 22:46

7 de novembro

O arqueólogo comezou a disertación dicindo que había xa catro anos que a UNESCO integrara ao territorio das Montañas do Courel, dentro da súa Rede de Xeoparques Mundiais, aínda que os concellos que desenvolveron a proposta, Folgoso do Courel, Quiroga e Ribas de Sil, levaban moitísimos anos xa, traballando na procura da posta en valor do seu magnifico patrimonio xeolóxico, natural e arqueolóxico, como explicou na súa conferencia Ramón Vila Anca, de tal xeito que, por exemplo, os miradoiros xeolóxicos, espazos naturais e xacementos arqueolóxicos interpretados, espállanse polos 578 Km2 recoñecidos pola UNESCO.
A esta variedade de espazos para a aprendizaxe, súmanse as rutas de sendeirismo, algunhas tamén interpretadas, e até 5 centros de interpretación, nos que atoparemos información específica sobre a xeoloxía e etnografía desta bisbarra, as súas covas, os seus espazos naturais, coa Devesa da Rogueira como referente e, por suposto, a súa arqueoloxía. Toda esta oferta de ocio e aprendizaxe, vai dirixida a un turismo de calidade, sen aglomeracións, e cun marcado interese lúdico/científico. Un turismo do coñecemento.

Sábado, 22 Outubro 2022 08:55

18 de outubro

O director dos museos Etnográfico e Xeolóxico de Quiroga, comezou a disertación contextualizando e xustificando a creación destes museos que forman parte da Rede de Centros de Interpretación do Xeoparque Mundial da UNESCO Montañas do Courel, declarado no ano 2019, un territorio que contén un parque xeolóxico importante e unha superficie de actuación para traballar nun proxecto de desenvolvemento local sostible.
Os lugares de interese xeolóxico deben completarse con todo o patrimonio, arqueolóxico, natural, histórico, artístico e cultural. O financiamento é externo e en colaboración con outras administracións, contou sempre coa da Deputación Provincial, e non ten capacidade normativa, rexéndose pola normativa oficial. Existen no mundo 176 territorios que teñen esta consideración, 76 en Europa, 12 en España e só este en Galicia.

Luns, 10 Outubro 2022 07:53

4 de outubro
O profesor de Historia José García Fernández comezou a súa disertación facendo a xenealoxía da familia Selgas. O primeiro Juan Selgas Campo (1790 – 1871) casou en 1827 con Josefa Albuerne, filla dun comerciante do Pitu. Entre 1816 e 1824, traballando coa camarilla de Fernando VII, e desempeñando algún cargo de rango inferior no palacio, como axudante do campo do gardarroupa da raíña e porteiro maior do Arquivo Xeral da Real Casa (1816-1824). Adquire un capital importante e regresan a Cudillero tendo influencia local ao desempeñar o oficio de tenente de alcalde no Concello e xuiz de paz. Tivo oito fillos, pero só sobreviviron tres: Ezequiel, Fortunato e Josefa.

Luns, 03 Outubro 2022 21:33

1 de outubro
Dentro do Ciclo sobre Patrimonio Industrial e como complemento da viaxe realizada a Asturias para ver o Museo das minas de Arnaou, o conxunto mineiro do val do Turón e o poboado mineiro de Bustiello, realizouse a visita a “La fábrica de la luz”, Museo Nacional de la Energía, en Ponferrada, instalación aberta no ano 2011  na antiga central térmica da Minero Siderúrgica de Ponferrada (MSP), que estivo en funcionamento entre 1920 y 1971. Acaba de ser declarada Ben de Interese Cultural (BIC) e os traballos de recuperación recibiron da Unión Europea o Premio á Conservación do Patrimonio Cultural.
Na visita, que tivo por finalidade ver como era unha central térmica que empregaba o carbón para producir enerxía eléctrica, estivemos acompañados por dúas guías do Museo, Silvia e Inés que nos acompañaron  polas tres sección de que consta o Museo: zona de descarga do carbón, sala de caldeiras e sala de turbinas.

Venres, 09 Setembro 2022 08:17

Visita á Quinta de Selgas
 7 de setembro
A viaxe a Cudillero (Asturias) tivo por finalidade visitar a Quinta Selgas, un conxunto de palacete e xardíns dunha familia burguesa de fin do século XIX e principios do XX, obra dos irmáns Ezequiel e Fortunato de Selgas e Albuerne, onde se pode ver a forma de vida dunha clase de orixe popular, o pai dos Selgas tiña unha tenda de ultramarinos en Cudillero, que acada unha formación e éxito nos negocios, e que mostran na súa residencia estival os obxectos que adquiren en anticuarios.  
A visita guiada que organizamos para tres grupos da Asociación comezou no xardín francés que se atopa diante da fachada principal do edificio, que xa é por sí un exemplo do que son as artes decorativas e suntuarias, desenvolvidas por distintos artesáns, vidreiros, carpinteiros, tallistas e pintores.  
Este xardín está situado na zona sur no que destacan as esculturas e as fontes. É dunha ampla avenida, marcada polos elementos xeométricos: os muros de camelios recortados, as pedras horizontais de céspede e os xardíns con céspede e flores de buxo crean un conxunto de liñas rectas que conflúen no palacio.

Martes, 07 Xuño 2022 15:55

31 de maio de 2022

Como actividade previa a viaxe a Asturias os días 24 , 25 e 26 de xuño, a licenciada en Historia da Arte e profesional especializada en Patrimonio Industrial, María Fernanda Fernández Gutiérrez, deu unha conferencia ilustrada con imaxes para explicar o estado deste tipo de patrimonio e a súa posta en valor, facendo tamén referencia ao patrimonio lamentablemente destruído.

Comezou dicindo que é un patrimonio cultural como calquera outro que neste caso amosa a un mundo do traballo que desapareceu, polo que tamén é unha memoria do traballo. Que se chegase a valorar o Patrimonio Industrial foi un esforzo, a veces grazas a mobilización da cidadanía que foron as que obrigaron ás administracións a que se ocupasen del, sendo froito destas acción a aprobación recente dunha lei de protección da industrialización de Asturias. Puxo como primeiro exemplo a Fábrica de Armas de Oviedo, un enorme conxunto de deseño urbanístico situado na entrada da cidade, fronte a igrexa prerrománica de Santuyano de los Prados, que marcou o inicio da industrialización de Asturias, no que se poden ver avenidas, instalacións de enxeñería e elementos de arquitectura, pódese dicir que é unha cidade dentro doutra cidade. Tivo Escola de Artes e Oficios para formar aos fillos dos traballadores, conservándose as portadas da capela románica do mosteiro desamortizado que había no lugar onde se levantou este complexo, O claustro dotouse dunha cuberta metálica en serra para destinar o espazo a almacén.

Martes, 14 Abril 2015 00:00

 

O Dolmen e a Serpe

 


Lois Diéguez

 


Unha mirada a un patrimonio que de distintas formas se nos está indo, no seu contido, na  súa valoración, ou na propia forma.

Non corren tempos de amor para o noso patrimonio, un dos sinais de identidade máis importante dunha cultura, polo xeral, afastada da protección que necesitaría. O roubo e mesmo o crime, van agora da man, e un non acaba de entender ese mal sino que sofren grandes monumentos nosos como O Códice Calixtino, a Virxe do Cristal ou as rehabilitacións feitas a machado e sen o mínimo respecto obrigado. E o desprezo ás asociacións que veñen traballando por erguer a conciencia necesaria para o resgate do que, en moitos casos, se oculta ou se deixa morrer. LugoPatrimonio, por exemplo, segue aínda esperando despois de case catro anos, a entrevista solicitada á suprema Delegada Territorial da Xunta para a provincia de Lugo, unha tal Raquel Arias. Ela debe crer que o patrimonio, a cultura, son outra parcela do PP e ante ela se hai que dobregar.

Visitamos hai uns días, da man dese home, museólogo e arqueólogo, que neste momento ten as claves e o coñecemento máis diverso a respecto do noso patrimonio, de aquí e tamén do que a nosa historia, por diversas razóns, deixou polo mundo adiante. Non só emigramos nós, senón moito da grande riqueza que creamos. Falo de Felipe-Senén López. Con el vimos moito mundo, cousa que sempre lle agradecemos. E hai uns días, como dicía, visitamos dous dos nosos garandes monumentos, A Serpe de Gondomil e o Dolmen de Dombate, aló, polas terras de Corme e Ponteceso, do sempre sorprendente Bergatiños que asoma ao mar bravo, e no río Anllóns, compañeiro poético do grande Pondal. Agora que só vivo de tristes suidades,/que cumpro con traballo meu terrenal viaxe/ e que á miña cabeza branquea a grave edade,/ aínda recordo, aínda, o dólmen de Dombate. Así era.

Luns, 05 Xaneiro 2015 11:58

Deberamos saber, máis aínda os que teñen responsabilidades de goberno, cal é o estado da cuestión do patrimonio cultural da Igrexa e do que non se sabe, oculto en clausuras, adegas, faiados... tamén que, ó fin e ó cabo, foi a Igrexa a que mantivo e propiciou románicos, góticos, renacementos ou barrocos entre liturxias vivas.  Debemos saber tamén como anda o patrimonio do Exército nos seus cuarteis, o patrimonio, industrial...como está o mesmo patrimonio da Universidade, en facultades, nalgunha das que se forman xestores culturais, coas súas coleccións, documentos... Saber en que situación se atopa o patrimonio da Administración, en Concellos, Deputacións... con obra artística repartida  por despachos, quizais esquecida en almacéns... E coñecer como están os “fondos en reserva” dos mesmos museos. Mergullarse no  mercado legal, vixiar o ilegal de antigüidades e de arte, o que se ve e o que non se ve. Transaccións arredor de antolóxicos anacos da Historia, que pasan de man a man até que esvaece a pista: a Lúnula de Cerdido, o Medallón do Pindo, doado ó decimonónico  ministro Romero Ortiz e finalmente perdido no Museo dos Alcázares de Toledo... A Cruz de Alfonso III da Catedral de Santiago, desaparecida no 1906; o broncíneo Eolo de Espasante, o alixo da idade do bronce de Monforte, parte de torques áureos de Xanceda... cousas que temos comprobado existen.

Bens extraviados por diferentes motivos, e sempre a ignorancia por medio, esa falla de amor ás nosas cousas e o conseguinte abandono, namentres outros asexan. Mesmo pezas estragadas pola voracidade climatolóxica e polo inevitable paso do tempo. Falla de profesionalidade na xestión cultural,  transaccións  e préstamos non devoltos, seguidos despois da perda da memoria... Namentres se empobrece o que ofrecemos nos museos e apampamos por grandilocuentes carcasas e montaxes virtuais que axiña pasan de moda. Os documentos históricos son inversións en alza. Proba de que a museoloxía en Galiza non avanza. Sabía e servíase ben Murguía e saben @s historiador@s  do que de Galiza, das súas cidades, mosteiros, catedrais, castelos e pazos, había e hai no Arquivo Histórico Nacional de Simancas e Madrid, no Escorial, nas feudais casas de Alba,  Medinaceli ou de Medinasidonia, e máis arquivos.

Sábado, 29 Novembro 2014 22:20


Victoria Jato comparte con nós estes fermosos videos da viaxe a Grecia:






Venres, 21 Marzo 2014 00:00

 

 

¡¡¡¡S.0.S!!!!

 

 Felipe-Senén López

Tamén desafiuzado o patrimonio cultural  labrego

museo Benigno Eiriz

 

Como a moitos, a Benigno Eiriz tamén lle rompía o alma ollar un carro galego deteriorándose á intemperie, pese a tanta cultura tras si.Namentres competían os desgobernos das urbes a quen ter máis metros cúbicos de espectaculares carcasas, incontinencia deconstructivistas  para casas da cultura, ciudades da cultura, coliseos, forums, palladiums e palexcos, arenas… namentres se botan a perder as verdadeiras casas e templos dos creadores  e se asasinaba ás súas pantasmas, ao ”genius loci”, atoutiñante entre contidos, mobles, ferramentas de traballo … Os netos desfanse das coleccións dos avós, namentres imperan as virtualidades  importadas e mercadas por catálogo.Coleccións asociadas a teimas dunha vida gastando esforzos e medios, cedéndoas … a facer o que os gobernos non facían na súa borracheira burocrática.

Sempre lembraremos e impartiremos a lección de praxe de Isaac Díaz Pardo, que con algúns outros,  aproveitando e mellorando vellas teorías, entre elas a de Castelao e a do Seminario de Estudos Galegos, dedicouse a more info crer aínda no ser humano, á produtividade e a dignificar  entre os esperpentos canto significaba Galiza. Non entendía a cultura como un adorno ou unha liturxia, pese a que o arrastraron a iso; repetía  “que a cultura é o que o ser humano cultiva”. E é certo que o ser humano cultiva tradicións, crea, inventa e copia ideas e artefactos cos que desenvolver a vida e a intelixencia.  Pese a todo priman as virtualidades por encargo.

Entre tantas historias tristes do fracaso colectivo,  tamén está a de Benigno Eiriz López, natural desa ribeira sacra do Miño, da que agora incoan expediente para figurar nos papeis como Patrimonio da Humanidade.

Domingo, 09 Febreiro 2014 23:20

O patrimonio galego como un dos maiores expoñentes da nosa identidade, abandonado á destrución ou desamparo. Sen el camiñaremos na despersonalización e na ignorancia.

 San Paio de Abeleda

É difícil imaxinar, subindo a dura encosta da montaña que despois de Doade e o río Sil nos leva a Castro Caldelas, que á nosa dereita, no punto en que se sinala o topónimo Abeleda, poida abrirse un val aínda extenso, verde e alegre, vizoso e farturento como un soño sempre desexado. Despois de ver o Sil desde os Miradoiros de Monforte ou Sober (Duque, Pena do Castelo ou Soutochao), coas abas precipitas ateigadas de viñedos e os espellos sombreados do río, entrar na Abeleda, no propio outeiro que centra o val e sobre o que se erguen a igrexa e o mosteiro de San Paio, é como chegar a unha meta inesperada .

 

Alí, esa mestura de paisaxe humana e monumental, énchenos decontado os ollos e pon a mover o pensamento, a análise de como estas xoias que foron definindo o propio ser cultural van agonizando no esquezo e mesmo no desprezo. Igrexa e mosteiro comezan xa a ruína definitiva, sen volta. Igrexa de xanelas e arcos de medio punto ou apuntados, policromados aínda,  vencendo heroicamente os ataques do tempo variado; sen teito xa, sen os altares roubados, con esa lección do románico compostelán ou do gótico baril abríndose á luz. A harmonía e sinxeleza do axadrezado nas impostas e arcos, as xanelas puras, altas, os canzorros escondidos tirando á dozura do erotismo, con fermosas flores ou fantásticos monstros que nos miran como espantados, as pinturas milagrosamente conservadas... son en si a protesta muda deste tesouro que berra contra o abandono e  a atroz barbarie dos insensíbeis.

 

Luns, 16 Abril 2012 09:45

Tres son as fontes fundamentais para o estudo da música na Galicia do medioevo que serán motivo da nosa reflexión: en primeiro lugar, os testemuños da pedra ao longo do Camiño de Santiago, en número superior a outras áreas e outros países: a música adquire no Camiño, en interpretacións e símbolos, un carácter transcendente como representación dá penitencia e ou sufrimento que calquera peregrinaxe comporta. En segundo lugar, temos os cancioneiros galego-portugueses e a propia música litúrxica conservada nas catedrais, especialmente na de Santiago. Aqueles testemuños pétreos e tradicións mantivéronse, finalmente, vivos ao longo do Camiño ata integrarse no estilo e nos temas de tradicións, contos e romances populares que foron desenvolvéndose en paralelo a través da tradición oral que os cancioneiros máis recentes (dos séculos XIX e XX) recolleron.

Venres, 07 Marzo 2008 23:00


A Pauliña ben merecida para a Igrexa de Compostela e en concreto para os seus responsábeis eclesiásticos por seguir de costas á nosa cultura e idioma ( a información da Catedral só se dá en español) e por manter unha manipulación tal da nosa Historia. É inconcibíbel que o Panteón Real onde están soterrados, Reimundo de Borgoña, Afonso VII, Fernando II e Afonso VIII (que eles chaman o IX), a raíña Xoana de Castro, dona Berenguela ou ese interesante personaxe que foi o conde de Traba, don Pedro Froilaz, siga mesturado coas reliquias da Catedral; e que a información que sobre os personaxes aludidos poñen nas cartelas os defina, segundo os casos, como reis de León e Castela e nunca como reis de Galiza. Coidamos que é urxente que as institucións políticas que nos representan corrixan de inmediato esta afronta.

Venres, 07 Marzo 2008 23:00

A Pauliña ben merecida para a Igrexa de Compostela e en concreto para os seus responsábeis eclesiásticos por seguir de costas á nosa cultura e idioma ( a información da Catedral só se dá en español) e por manter unha manipulación tal da nosa Historia. É inconcibíbel que o Panteón Real onde están soterrados, Reimundo de Borgoña, Afonso VII, Fernando II e Afonso VIII (que eles chaman o IX), a raíña Xoana de Castro, dona Berenguela ou ese interesante personaxe que foi o conde de Traba, don Pedro Froilaz, siga mesturado coas reliquias da Catedral; e que a información que sobre os personaxes aludidos poñen nas cartelas os defina, segundo os casos, como reis de León e Castela e nunca como reis de Galiza.

Coidamos que é urxente que as institucións políticas que nos representan corrixan de inmediato esta afronta.

Domingo, 18 Novembro 2007 23:00


A Confederación Hidrográfica vén de esnaquizar un fermoso lavadoiro no barrio de San Lázaro, situado mesmo á beira do que foi Hospital de peregrinos e rentes do Camiño Primitivo de Santiago. Este lavadoiro foi construído en 1956 e representa, xunto con tantos outros distribuídos polo concello, un xeito de contestar ás necesidades e usos colectivos. Se non damos valor a aquilo que fixemos e nos distingue e imos esnaquizando construcións populares cuxo uso mudou, axudaremos tamén a borrar os testemuños do noso pasado. No catálogo de bens de interese que se anexa ao actual PXOM, recóllese apenas un lavadoiro e a maior parte das nosas construcións populares (cruceiros, fontes, lavadoiros, petos de ánimas...) seguen sen fixarse e a mercede, por tanto, de quen as queira destruír, como agora fai a Confederación Hidrográfica. Sería esta unha ocasión axeitada para que os distintos organismos que teñen responsabilidades nestes feitos (Consellaría de Cultura, Patrimonio, Concellos...) actualicen a catalogación dos nosos bens cun sentido máis acaído á sensibilidade de quen, co seu traballo, segue a velar pola nosa cultura e patrimonio.

Lugo, 19 novembro 2007

Sábado, 16 Xuño 2007 22:32
Pauliña para as administracións correspondentes (Concello, Xunta (Patrimonio), Escolapios…) por deixar que o fermoso e valiosísimo retablo de Francisco Moure , da igrexa dos escolapios de Monforte , siga a encherse con toneladas de po e a aburacarse coas roeduras da couza. Un día caerá sobre a indiferencia e a irresponsabilidade dos que rexen o noso patrimonio. Para que os queremos?
Sábado, 27 Xaneiro 2007 11:17

Nun galpón de Portomarín, estrañados, vimos os restos esnaquizados do que foi o retablo do altar maior da igrexa de San Nicolao, en Portomarín. Seica viñan do pazo de Berbetouros, do bispado, e alí estaban desde que se sacaran da igrexa, cando houbo que subila ao novo poboado debido á construción do encoro de Belesar. Aínda ollando os restos abandonados non o dabamos crido. Pauliña, pois, para o Bispado que, segundo se ve, perdeu a sensibilidade sobre o propio patrimonio, e unha miga tamén para o concello e a Consellaría de Cultura por non reaxir a tempo. Uns polos outros e o problema non se resolve. Que imediatamente se poñan estes restos a resgardo de ladróns e destrutores da nosa arte. Que o faga quen xexa, pero que non pase de hoxe, de mañá. E unha vez gardados, catalogados e rehabilitados, se volvan aos viciños e patrimonio desta fermosa vila de Portomarín.

Portomarín, 27 de xaneiro do 2007

 

Xoves, 11 Xaneiro 2007 11:19


Teñen ben merecida esta Pauliña, como exemplo de barbarie e total insensibilidade por esnaquizar o pedestal que erguía solemnemente a escultura da chamada a Matrona da Praza de Avilés, a propia escultura, así como toda a decoración Art Déco que igualaba estilo coa Pérgola, escalinata e balaustrada do Parque Rosalía de Castro, o grupo de goberno do Concello de Lugo. E non só iso, senón tamén polo estrago a pico e pa dos escudos de cerámica metalizada de Talavera (quizá de Manises) que adornaban os catro lados do Pedestal. Sería moi difícil de crer esta barbarie se non a vísemos en directo. Se ben o brazo executor, como sempre, foi o xa tan tristemente coñecido D. José Piñeiro, que din agora o alcalde Sr. Orozco, e esa flamante concelleira de Cultura Dª Concepción Burgo? Algo teriamos que escoitar. Polo menos unha excusa, unha autocrítica e, sobre todo, a promesa de que a partir de hoxe, o Concello de Lugo debe elixir unha Comisión de Defensa do Patrimonio que siga moi polo miúdo calquera obra que queira executar ese malogrado grupo de Goberno.

Lugo, 11 de xaneiro 2007

Sábado, 17 Xuño 2006 11:20


Chegar a Temes desde O Castro de Carballedo ou Os Peares é un verdadeiro mareo. Tampouco un non sabe por onde coller, pois non hai nen un só cartel que o anuncie. Conseguida, por fin, a meta, o panorama de cables, postes e desleixo afeando a igrexa, desalentan ao máis optimista. E se alguén quere tomar algo, mexar, informarse con folletos apropiados será como pedir un milagre. Así que, esas Administracións que non son quen de ver estes tesouros mesmo como fonte de riqueza, merecen con toda xustiza a PAULIÑA. Aí lles vai.
Sábado, 22 Xaneiro 2011 12:58

 

Conferencia do historiador Anselmo López Carreira sobre Inés de Castro e o seu tempo, na que relatou a biografía da personaxe e os lugares portugueses relacionados coa súa vida e morte.

 

Xoves, 16 Xullo 2009 18:30

Día 23 de febreiro, luns de Entroido:

 

 

 

1ª parte:

D. Xose Antón Bao Abelleira

D. Lois Diéguez Vázquez

D.Felipe-Senén López Gómez

D. Teddy López Pedredo

D. Alberte González González

D. Felipe Castro López

D. Yvon Dupouy


2ª parte:


D. Xose Antón Bao Abelleira

D. Emilio López Pérez

D. José Luis Maceda Vilariño

D. Lois Diéguez Vázquez

D. Xabier González González

D. Felipe Castro López

 

Xoves, 09 Xullo 2009 22:23

Día 23 de febreiro, luns de Entroido:

Conferencia a cargo do etnógrafo D. Robert Bosch.: ASimboloxía do Oso na cultura catalano-francesa


Venres, 03 Xullo 2009 20:28

 

Día 23 de febreiro, luns de Entroido:

Conferencia de  Yvon Dupouy: Simboloxía do Oso nas distintas culturas

 

 

Luns, 29 Xuño 2009 19:05

 

 Día 23 de febreiro, luns de Entroido:

Conferencia de Xosé Manuel González Reboredo: As orixes do teatro popular e a súa relación co Entroido

 

 

Domingo, 10 Mai 2015 00:00

O RAMO para a Área de Cultura da Deputación de  Lugo e o seu representante Mario Outeiro, o Bispado, con Miguel Gómez e César Carnero á cabeza, e os veciños e veciñas de Vilasouto, pois todos eles formaron parte da reivindicación e do traballo que levou a rematar as obras de rehabilitación da igrexa románica de San Mamede de Vilasouto, na súa primeira fase (arranxo de cubertas, lousado, muros e fachada), atallando así a súa destrución e sumando este templo ao noso patrimonio rescatado. Somos gratos a mapleleafonlinecasino.com.

Domingo, 15 Xuño 2008 23:00

 

Na viaxe a Belesar do 14 de xuño do 2008 comprobamos certas situacións que as distintas institucións (concello do Saviñao, Patrimonio da Xunta de Galiza e Deputación de Lugo) poden arranxar sen grades problemas:

  1. Construcións nos arredores da igrexa de Diomondi que afean o conxunto (é, como sabemos, monumento nacional). Parecen, ademais, sen uso, polo que se podería derrubar o pendello que dá á fronte do camiño e acondicionar esteticamente as casas e palleiras que din abandonadas. Tamén o peto de ánimas que inicia o Camiño dos Codos.
  2. Non se entende que se promocionen arreo as viaxes en catamarán e non haxa un bar ou cafetaría na que se poda tomar algo; ou se teñan sen servizo de auga os lavabos do punto de embarque. É unha situación que non favorece a potenciación das visitas.

Temos que agradecer, tamén a atención esmerada que recibimos:

    • Do concello do Saviñao e do concelleiro Xosé Manuel Rodríguez Martínez pola axuda para ver a igrexa de Diomondi e por ter o camiño dos Codos de Belesar perfectamente transitábel e limpo. Vaia para eles, pois o noso agradecemento e felicitación.
    • Do persoal do catamarán pola disposición a que a viaxe polo Miño fose documentada e agradábel.
    • Da dirección do Ecomuseo de Arxeriz (Carme Casas e X. Antonio Quiroga) polo coidado e presentación que teñen en todas as instalacións, e tamén por esa disposición á información e ao sorriso.
    • Da Adega Lareu personalizada en Primitivo Lareu, tamén pola atención e datos que axudaron a enriquecer os nosos coñecementos. E polo viño, claro.

Para todos eles, pois, e dentro dos conceptos que narramos, vaia O RAMO da Xanela de LugoPatrimonio.

 

 

Lugo, 15 de xuño do 2008

O Presidente

Asdo.: Lois Diéguez

Sábado, 16 Xuño 2007 00:00
O Ramo para o restaurador e presidente de Amigos do patrimonio de Lemos, don César Carnero pola súa loita a favor da urxentísima rehabilitación da igrexa de san Vicente (Monforte de Lemos). Os estudos sobre pinturas e outro material agachados no chan e nas paredes necesita tamén unha pronta edición.
Sábado, 17 Xuño 2006 11:08

O RAMO
para D. SEGUNDO CAPÓN,
cura de Santa María de Temes por ter coidado con tanto amor o complexo monumental.

D. Segundo iniciou, en 1974, o descubrimento dos primeiros vestixios romanos que apareceron na igrexa. Despois, axudado por estudosos da arte e a arqueoloxía como Xaime Delgado, Nicanor Rielo ou Nicandro Ares, foi axeitando os numerosos e importantísimos achados no interior da igrexa para que non fosen roubados. Por iso podemos hoxe achegármonos alí e gozar desas marabillas que construíron os nosos devanceiros. Sen o seu traballo non o poderiamos facer. Para el, portanto ese RAMO tan merecido.
Martes, 06 Xuño 2006 11:10

Pola ampliación que fixo dos días e horarios de apertura do monumento de Santa Eulalia de Bóveda. Poden agora as xentes sensíbeis vir dos lugares máis afastados que sempre terán un tempo para admirar o Monumento. Sabemos que non foi doada a solución e que ten os seus altos custos económicos. Facemos, de todos os xeitos, unha aportación, sempre co ánimo de axuda: quizabes, nos meses de verán, pechar ás 18,00 ou 18,30 h. sexa unha miga cedo. Non se podería axeitar mellor a distribución do horario durante a xornada?

 

Busca nesta web

Próximos actos

  • Viaxe a Quiroga e Ribas de Sil +

    Día 19 de novembro, sábado Viaxe a Quiroga e Ribas de Sil Para visitar os museos Xeolóxico e Etnográfico en Ler Máis
  • 1

Faite Socio

Hai varias modalidades de socios de LugoPatrimonio.

Ver +info

O RAMO

Seccións

  • Colaboracións +

    artigos publicados por colaboradores de LugoPatrimonio Ler Máis
  • O Ramo +

    sección O Ramo da revista Na Xanela Ler Máis
  • A Pauliña +

    sección A Pauliña da revista Na Xanela Ler Máis
  • Fotolog +

    sección de fotografías Ler Máis
  • 1

ACCESO