A súa importancia radicaba en varios aspectos fundamentais que foi enumerando e explicando:

Función social e cultural

As termas eran lugares de encontro onde se diluían as diferenzas de clase, favorecendo a cohesión social. Alí se practicaba deporte, se debatía política, se pechaban negocios e se gozaba da arte e da lectura en bibliotecas anexas.

Innovación arquitectónica e tecnolóxica

Incorporaban sistemas avanzados como o acueducto ou o hipocausto, que permitía calefacción por aire quente, e unha planificación espacial que incluía salas diferenciadas (caldarium, tepidarium, frigidarium, laconicum) para un ritual do baño perfectamente estruturado.

Dimensión terapéutica e relixiosa

O uso das augas mineromedicinais estaba vinculado tanto á medicina hipocrática-galénica como a prácticas cultuais. Moitos mananciais eran considerados sagrados, con templos e ofrendas votivas ás divindades acuáticas. Mentres as thermae eran grandes complexos monumentais destinados á hixiene, ao ocio e á vida cultural urbana, os romanos coñecedores das propiedades terapéuticas dos distintos tipos de augas minerais e termais aproveitaron os mananciais con fines salutíferos. As Aquae (As augas) constituían cidades termais ou mananciais orientados á saúde, onde se practicaban tratamentos con augas mineromedicinais para diversas enfermidades aproveitando as súas propiedades químicas e térmicas. No caso dos establecementos dedicados ao aproveitamento das augas mineromedicinais, concretáronse nun mesmo espazo dous conceptos fundamentais: o de seren espazo de tratamento de enfermedades a partir do emprego das augas que aí manaban e o de exerceren o papel relixioso e de peregrinación ao que acudían os doentes en busca dun milagre da divinidade que se cría habitaba meses mananciais

Legado histórico

Estes complexos sentaron as bases do termalismo europeo, influíndo na configuración das vilas termais desde a Antigüidade ata a Idade Moderna e chegando ao turismo termal contemporáneo. As termas romanas representan unha síntese única de benestar físico, interacción social e esplendor arquitectónico, converténdose nun símbolo da romanidade e nun elemento esencial da civilización imperial.